Απέχουν δύο χιλιόμετρα από την πόλη της Σκιάθου. Μπορείτε να φτάσετε εκεί με αυτοκίνητο ή λεωφορείο αλλά και πλοιάριο, το οποίο εκτελεί τακτικότατα δρομολόγια από το λιμάνι της Σκιάθου. Οι Αχλαδιές είναι πανέμορφες και πλήρως αξιοποιημένες : εκεί βρίσκονται όμορφες ταβέρνες, ξενοδοχεία και προσφέρονται όλες οι δυνατότητες για σπόρ.

Η εκκλησία Χριστός στο Κάστρο ήταν η μητρόπολη της μεσαιωνικής πόλης. Είναι βασιλική με ξύλινη επικλινή οροφή, χτισμένη τον 17ο αιώνα. Έχει εξαιρετικές τοιχογραφίες και ξύλινο τέμπλο του 1695, ενώ ενδιαφέρον προκαλεί ο εντοιχισμός διακοσμητικών πιάτων στις εξωτερικές όψεις του ναού. Αυτή η εκκλησία υμνήθηκε όσο καμία άλλη από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και από τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη στα Χριστουγεννιάτικα μυθιστορήματά τους.

Η εκκλησία των Τριών Ιεραρχών ήταν η μητρόπολη του νησιού για περισσότερα από 150 χρόνια, διατηρεί την πνευματική καλλιέργεια του νησιού, αφού είχε την ευλογία να την υπηρετούν υπομονετικοί και εξαίρετοι ιερείς και πνευματικοί αρχηγοί όπως ο ιερέας Αδαμάντιος, πατέρας του Παπαδιαμάντη, ο ιερέας Νικόλας Παπανικολάου, ο ιερέας Ανδρέας Μπούρας και άλλοι που καθοδηγούνταν πάντοτε από τον Γεώργιο Ρήγα, τον μεγάλο αυτό φιλόλογο και συγγραφέα του νησιού. Η εκκλησία των Τριών Ιεραρχών είναι βασιλική τρίκλιτη, χτισμένη το 1846. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού κοντά στην θάλασσα.

Γύρω στα μέσα του 14ου αιώνα, λόγω των συνεχών πειρατικών επιδρομών, οι Σκιαθίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την αρχαία πόλη Σκίαθο και να ιδρύσουν την πόλη τους στο Κάστρο, μια χερσόνησο στο βόρειο τμήμα του νησιού, η οποία ήταν ένα φυσικό φρούριο. Για να ενισχύσουν το φυσικό αυτό φρούριο, το έκλεισαν με τείχη διάσπαρτα με πολεμίστρες και κανόνια, τα οποία κυρίως προς την ξηρά, ήταν ισχυρότατα και πανύψηλα. Η επικοινωνία του φρουρίου με την ξηρά γινόταν με μια ξύλινη κινητή γέφυρα, η οποία ένωνε την πύλη του φρουρίου με το απέναντι ύψωμα.

Στεγάζεται στη Μονή της Ευαγγελιστρίας και θεωρείται μοναδικό στο είδος του στην ελληνική επικράτεια. Φιλοξενεί 500 εκθέματα από τη συλλογή (1600 κομματιών) της Άννας Δεληγιάννη, η οποία από τη δεκαετία του '70 είχε περισυλλέξει μουσικά όργανα από διάφορα μέρη του κόσμου. Πρόκειται για παραδοσιακά όργανα - έγχορδα, κρουστά, πνευστά- φτιαγμένα από ποικίλα υλικά και με άγνωστες στο πλατύ κοινό ονομασίες. Κάποια όργανα που προέρχονται από την Αφρική, φτιαγμένα από φύλλα καλαμποκιού ή από κουτιά Ανθρωπιστικής Βοήθειας, διακρίνονται για την απλότητα και την πρωτοτυπία τους.